Εφτά λόφους θα σου πω.

Εφτά λόφους θα σου πω.

Το παραδέχομαι. Έχω ένα κόλλημα με τους λόφους. Μου αρέσουν πολύ. Κι άμα βρίσκονται και μέσα στον αστικό ιστό, ε τότε είναι που με ξετρελαίνουν. Στην Αθήνα, ευτυχώς, αυτό μού συμβαίνει πολύ συχνά. Γιατί τους έχει… εφτά! Ούτε έναν, ούτε δύο.

Ένας χρόνος και κάτι είναι μόνο που έχω επιστρέψει στο κέντρο. Βλέπετε, με είχε πάρει κι εμένα το ρεύμα των προαστίων. Δε λέω, όμορφα ήταν, αλλά πολύ αποστειρωμένα βρε παιδί μου. Ένιωθα ότι ζούσα σε ένα γυάλινο κόσμο, μακριά από την πραγματική ζωή.

Εδώ είναι όλα πιο αληθινά. Πιο συναρπαστικά. Και συμβαίνουν τώρα. Τα βλέπεις μπροστά σου. Δεν χρειάζεσαι τις βραδινές ειδήσεις να σου τα σερβίρουν κονσέρβα.

Κι επειδή συμβαίνουν πολλά (όμορφα, άσχημα, καινούρια, περίεργα  – μεγαλούπολη είναι αυτή), θες κάποιες φορές να πάρεις μια ανάσα. Να ‘χεις μια στιγμή με τον εαυτό σου. Μια σύντομη επαφή με τη φύση. Κι αυτό είναι το εκπληκτικό με την Αθήνα. Σε όποια γειτονιά του κέντρου κι αν είσαι, έχεις έναν πανέμορφο, καταπράσινο λόφο δίπλα σου.

Λόφος Στρέφη (Εξάρχεια), Αρδηττού (Παναθηναϊκό Στάδιο), Φιλοπάππου (Θησείο), Σκουζέ (Ακαδημία Πλάτωνος),  Φινοπούλου (Πεδίον Άρεως-Γκύζη), τα Τουρκοβούνια και φυσικά ο Λυκαβηττός (αχ αυτός ο Λυκαβηττός…). Και υπάρχουν και κάποιοι ακόμα, μικρότεροι.

Ανεβαίνεις και τα ξεχνάς όλα. Μαγευτική θέα προς την πόλη, τη θάλασσα, τα γύρω βουνά. Πόσο μου αρέσει να βλέπω την πόλη από ψηλά… να διακρίνω γνωστά κτίρια και μνημεία, κι έτσι να προσανατολίζομαι και να ξεχωρίζω σιγά-σιγά τις διάφορες γειτονιές. Από ψηλά τα βλέπεις όλα διαφορετικά. Όπως όταν είσαι στο αεροπλάνο. Όλα μοιάζουν πιο μικρά και πιο προσιτά. Νιώθεις ότι μπορείς να τα πιάσεις, να τα φτάσεις, να τα αγκαλιάσεις. Κι έτσι τα όνειρά μας φαντάζουν πιο εφικτά, πιο πιθανά να τα κάνουμε πραγματικότητα. Και γινόμαστε πιο αισιόδοξοι, πιο θετικοί.

Άσε λοιπόν την τηλεόραση και πιάσε τους λόφους! Σταμάτα να βλέπεις ειδήσεις. Φέρνουν την καταστροφή και μας κάνουν να αισθανόμαστε μικροί, αδύναμοι, απροστάτευτοι, εκτεθειμένοι. Μην κλείνεσαι σπίτι. Βγες έξω. Δεν χρειάζεται να ξοδέψεις λεφτά. Ανέβα σε έναν από τους λόφους που είπαμε. Κάποιον θα ‘χεις κοντά. Κι αν μένεις σε προάστιο, έχεις σίγουρα ένα ολόκληρο βουνό δίπλα σου. Τέσσερα τα έχει η Αττική! Πεντέλη, Υμηττό, Πάρνηθα, Όρος Αιγάλεω. Δεν υπάρχει δικαιολογία.

Ανεβείτε. Αγναντέψτε, μυρίστε, ακούστε, νιώστε. Ονειρευτείτε, φανταστείτε, εμπνευστείτε, περιπλανηθείτε, αφεθείτε. Μιλήστε στον εαυτό σας. Αφουγκραστείτε τον εαυτό σας.

Μην αφήνεις κανέναν επιβήτορα και κανένα νομάδα να σου κάνει κιμά το μυαλό.

Εφτά λόφους θα σου πω. Εφτά λόγους να ανέβεις ψηλά. Και να δεις μακριά.

 

 

Σημ.: το λόφο της Ακρόπολης τον παρέλειψα εσκεμμένα, διότι έχει μια άλλη βαρύτητα και ιστορία. Είναι μια κατηγορία από μόνος του.

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο